Home Author
Author

Vincent

A big (dis)advantage of traveling a lot is that we have a greater understanding for the differences in the world than most people. This has nothing to do with arrogance, but it is very confrontation sometimes.
To our children we explain that they, and we also, could have been born in the places we visit. In the bush in Zambia or in the suburbs of Rwanda. We have done nothing to be born where we are and still it gives us this major headstart in live.
Nothing to be ashamed off, but good to realize.

0 FacebookEmail

We heart a lot about surfing Hyères but also mixed information on where to surf and to kite.

There are supposed to be 250 wind days in this part of France but we have bad luck. Almost no wind for kite surfing. This is why we decided to learn to surf a foil.

So there are two kite spots.

Kitesurfing is forbidden except for two spots. One on the eastsite north from the airport and one on the westside. The wind comes mostly from the west but even when the wind is east you can kitesurf so this is cool. Both areas have a smaller, area but still plenty of room, to setup and launch your kite. Then you have to stay between the yellow buoyens till you are 300 meters from the beach. There you can kite where you feel like.

Plage de l’ Almanarre

This beach on the west side of the peninsula locates a kite beach where you can safely launch your kite. Plenty of space reserved for kite surfing.

The wind seems most of the time to come from the west. So onshore on this beach.

The sandy beach is getting deep within 20 meters. So no shallow knee deep kite surfing here. But the water is crystal clear. After you launch the kite you need to get out of the by buoyens demarcated 300 meter area. From there you are free to go.

Parking is done next to the road but officially motor homes are not allowed. We parked ours everyday without a problem.

There are no facilities at this strip so bring your own food and drinks.
Beware: The rumor has it that kites get stolen a lott here. Our bikes, although chained to the truck were stolen here!

Le Gapeau on the east side

On the east side, north of the airport is a kite spot too. Same system as on the west side for launching and kiting.

Plenty of parking space, but only for vehicles not higher then 1.9 meters. On the roadside are a couple of large places to park big rigs next to the road behind a bus stop in front of Hotel de la Mer – Restaurant Tom CARIANO.

The water is deep, but no waves.

This area has trees and shadow and a nearby tourist village to buy beverages.

0 FacebookEmail

We started our kite holiday in Pont Mahé. Yesterday night we arrived at Penthievre Campsite.

lots of space and directly at the south side of the peninsula Quiberon. From here there is a shortcut so within 3 minute walk you are on the kite beach at the Northside. The long beach at the north-side of Penthievre has separate areas for different sports. The kite beach is opposite the campsite. See the yellow line.

Here you see the sea on the north and south shore in the middle of the peninsula
1 FacebookEmail
0 FacebookEmail

We zijn onze nieuwe Unimog aan het testen in de bergen. Een goede plek daarvoor zijn de alpen natuurlijk. Dus zomer 2017 hebben we de Julierpass en de Splugenpass genomen.

Julierpass

Eerst zijn we de Julierpass overgegaan.

Een tussenstop in Sankt Moritz waar we het niet konden laten om de portiers van dit Chique hotel de stuipen op het lijf te jagen.

Gelukkig moest hij erg lachen om onze actie.

 

Onze Unimog is exact 3.59 meter hoog en bijna 2,4 meter breed waarbij we 8,5 ton wegen.

Tijdens de route staat er plotseling dit bordje, enigszins verstopt. Dit bord verwijst naar een kleine omleidingsroute die het ons toch mogelijk maakt om de Splugenpass over te komen zonder dat het “onmogelijke” stukje hoeven te rijden.

De beloning is enorm. We overnachten net achter het dorpje Splügen. Het is hier koud, maar prachtig.
‘s avonds wandelen we naar Splügen waar we eten en genieten van een goede wijn.
‘S morgen joggen we de berg op richting de sneeuw. Bij terugkomst zien we net de politie aankomen. Ze rijden rond onze Unimog, steken hun duim op, en ze laten ons lekker wild kamperen. Helemaal goed.

0 FacebookEmail

De weg van Livingstone nar Mwandi werd op het moment dat we er 2 jaar terug weg gingen hersteld. Maar dat waar we nu overrijden mag geen weg meer heten. Asfalt met potholes waar je tot aan de onderkant van de auto in kunt wegzakken. We kruipen dus voort over deze “snelweg” zeer geconcentreerd om ieder gat op tijd te ontwijken. 
Als we in de buurt van Mwandi komen wordt het wat stiller in de auto (nog steeds 110dB). We zijn er nieuwsgierig wat we gaan aantreffen op de plek waar de jongens naar school zijn geweest en waar we een paar weken geholpen hebben bij het ontwikkelingswerk. 


Als we aankomen laten we de Dukes of Hazard luchthoorn horen en de medewerkers van destijds staan ons breedlahemd op te wachten. Veel knuffels en kussen en alles voelt goed. Paula Winland komt ons tegemoet als een Michelin mannetje. In een dikke winterjas en met muts, want het is hier winter, geven we haar een knuffel. 


Paula verteld en dat ze haar heeft gebroken met de Mission Church. Ze waren alleen nog maar bezig met politiek in plaats van met de bevolking volgens haar. Ze heeft nu haar eigen NGO en zorgt voor funding van een Pre-school en ze bouwt nog dagelijks huisjes van modder en takken voor de zwakken en de wezen.


Verder ondersteund ze met haar vrijwilligers het ziekenhuis in Sesheke. Hoewel er vaker niet dan wel een dokter schijnt te zijn. 

De splinter nieuwe watertoren die net gebouwd werd toen wij er waren is na nog geen 3 maanden bezweken onder het water gewichten en 10 duizenden liters waren vielen 12 meter naar beneden dwars door de muren van het gebouwtje er naast. 


Zo is van veel dingen die in opbouw waren toen wij er waren weinig in stand gebleven. Paula knokt nog hard en voelt wat gefrusltreerd over haar resultaten.

0 FacebookEmail

De deur opent zich en de warme typische “Afrikaanse” lucht vult het vliegtuig. Heerlijk, we zijn weer op weg. 
Dit keer zijn de tassen gelijk met ons aangekomen en nadat we na een uur wachten een visum hebben gekregen stappen we bij de door Hans Sportel gestuurde chauffeur in de auto. 

Limo Hire Zambia heeft goed op onze auto gepast. De Laro staat te glimmen en na 1x de sleutel aangeraakt te hebben start ons motortje. Dat geeft rust. Helaas is het zaterdag en zijn alle overheidsinstellingen dicht. We kunnen dus niet voor maandag vertrekken omdat we een verzekering moeten kopen. Hans laat ons in zijn cottage slapen, nog lekker een nachtje luxe. Dan Wyllie komt nog voorbij. Hij heeft de onderdelen die we hadden opgestuurd gemonteerd. Dus de stuurstang rubbers, kruiskoppelingen, stabilatiestang etc zijn als nieuw. Opsturen was makkelijk want de Nederlandse gemeenschap in Zambia laat 2x per jaar een container komen vanuit Nederland die gevuld wordt met allerlei spullen die hier niet te krijgen zijn. Waaronder natuurlijk ook drop, kaas en hagelslag. 

Zondag doen we in één van de splinternieuwe Malls onze inkopen. Lusaka moderniseert een een enorm tempo. Zulke mooie inkoop centra hebben we in Twente zeker niet. Als we maandag weg rijden verschijnt echter na 2 km rijden het vertrouwde beeld voor ons. Tomaten verkopende vrouwen langs de weg en mannen die karretjes achter zich aan slepen.  

Na 200 km zijn we het asfalt zat en veranderen we ons plan. We gaan niet in één keer door naar Livingstone maar slaan linksaf een gravelweg in naar Lake Kariba. 

Ondergestoft arriveren we ‘s middags op een mooie plek aan het enorme stuwmeer en we schrikken van het enorm lage waterpeil. We hadden al het verhaal gehoord dat de huidige president voor de verkiezingen over 2 weken een populaire maatregel heeft genomen en slechts 4 uur per dag de waterturbines stopt en er dus geen stroom is. Het resultaat zal zijn dat na de verkiezingen de meren bijna leeg zijn er dus zeker de helft van de dag geen elektriciteit meer kan zijn.

0 FacebookEmail