Home Author
Author

Vincent

Allthough the locals we asked told us there is no road from Kigoma to Mahale NP, we decided to give it a try.

In Kigoma there are plenty of little shops, so we buy food for five days. Water is not going to be a problem since we are driving along the shore of Lake Tanganiyka.

We take a right, two kilometers after the railroad crossing and start driving south.  The gravel road is  surprisingly good. We need to take a ferry and see that the old ferry has retired and we can use the new one. It has capacity for 6 cars and cost TZS 6.500,-


Because there is no traffic at all, except some Boda Boda’s and bicycles we are not bothered by the usual red dust and we enjoy the scenery. The road is sometimes rockey but most of the te gravel with potholes. We buy some tomato in Sigunga village and from here there is a speedboat which brimgs you to Mahale NP if you want. We don’t and drive on.


We take our time and after we pass through Harembe village the road gets a bit worse. Another 3 km later we see a beautiful bounty beach and decide to stop here for lunch and a swimm.


We got warned that we should have some tough river crossings after Kapare/Msenga, but we’re surprised to see that their are to tall steel bridges.

The villages get smaller and now the only traffic we see are the locals walking on the road to get water. We enter Rukoma village and from there is no road anymore.

We drive on a walkway and have just enough width for our car. The grass has a kind of to spore track, so once in a while there must be a car passing through here.

After a river crossing, the river has 20 cm of water, we decided to spent the night on a hill near the Buhinay / Mugambo secondary school. The view is breathtaking. At three sites there is the lake and in the south we see the Mahale Mountains. The principal of the school introduces himself and we as a thank you we print him a little picture with the LG photo printer. He loves it.

The next morning he shows us “the way” to Tuungane office. This is the housing of the NGO’s; Frankfurter Geological Society, the Pathfinder and the Nature Conservation. This sounds allike a big building but it is really nothing. The people are very surprised that we are here with a car. They have a boat with a big sponsored motor and offer to bring us to the Mahale gate. But we decline and continue our way.

We drive very slow now and we have to ask the way every couple of humdred meters because there is no way. The local kids are yelling Mzungwe, Mzungwe and climb on our car.


We keep passing through little villages where the people are very friendly. The “road” leads us through Banana trees and palms. 

  It is so small now that it scratches our car. So do not go here with a rental.


Thanks to the help of a lot of locals and after we take two more river crossings we finally arrive at the Kalolwa Airstrip around 13:00 hours.

From here it is not possible to drive any further. There is a little village called Karilan, the last village before Mahale, but there is no way or path from there into Mahale. The last possibility to get in, is from this airport were we are now.

Allthough Nick only is 11 years old and the minimum age is twelve, they give us permission to enter. The men find we deserve this permit for all the effort we put in to get here by car. “Very unusual”.

Visitors normally only go to Mahale bij boat from Kigoma or by plane from Arusha, Mwanza or Dar es Salaam.

The boattrip takes 40 minutes and the roundtrip cost US$ 110,-   We stay a night at the Mango Tree Bandas.

This trip is uploaded to Tracks4Africa July 2015.

Ps: we tried to drive from here to Mpanda. There is a “road” through the mountains. Here for, you take a right just after the tall steel bridge, but after one hour driving we turned. The road are only rocks and we find it impossible to drive and turn around.
Feel free to write if you have questions about this road.

0 FacebookWhatsappTelegramEmail

We rijden door Westelijk Tanzania onderlangs de grens met Burundi en zoeken na Kibondo een overnachtingsplek. Oostelijk van ons ligt het grote Moyowosi Game Reserve en we vinden een toegangsweggetje.

In onze  Tracks4Africa navigatie staat geen enkele weg, maar op onze kaart staat een doorgaande route.

Al het gras wordt weg gebrand en we rijden soms “door” het vuur. We besluiten na 20 km ons kamp op te slaan en de jongens zien bij het uitstappen direct al Girafen voetafdrukken en keutels.


Het is hier helemaal stil en Kirstin en ik genieten daar enorm van. ‘S Morgens heel vroeg een kop koffie, maar het enige wild dat ik zie is een bokje.


  We spreken af dat we proberen een transfertocht dwars dóór het Moyowosi te maken. De weg is erg slecht en het zit hier helemaal vol met Tsee Tsee vliegen. Een plaspauze betekend zeker 5 steken en de auto zit dan ook weer vol met die vieze “blinde vliegen”. De ramen moeten steeds dicht en daardoor wordt het bloedheet in de Land Rover.

Ik begin hem nu langzaam wel te knijpen. De stippellijn op de kaart komt al uren niet meer overeen met de route van de weg en een kamp opzetten met zoveel Tsee Tsee’s en met nog maar 6 ltr water is geen leuk vooruitzicht. We hebben een paar keer een doodlopend pad die het moeras in gaat en moeten dan een andere weg zoeken.  Daarbij is dit een Game Reserve wat niet meer betekend dat Texanen uit de USA hier voor veeld geld wild mogen afschieten en die knallen dus op alles wat beweegd.

Maar op het moment dat we denken dat we nog slechts 40 km moeten tot de straat stoppen we midden in een jagerskamp. Pppfff gered. 

  De mannen zijn super vriendelijk en bieden ons een plek aan voor de nacht.
Ook halen ze een emmer moeraswater waarvan wij een heerlijke douche bouwen. Dat er Nijlpaarden en Krokodillen gepoept hebben in ons douche water makt niet uit. Dit is beter dan een luxe spa. 

 We genieten ’s nachts van de geluiden van de mopperende Hippo’s, de brullende leeuw 10 km verderop en de kuchende Leopard. Heerlijk, wat een gave plek.

  Het is ’s morgens wel een teleurstelling als we horen dat er geen doorgaande weg is en dat we de hele 172km hobbelend terug moeten. Maar nu hebben we weer 20 ltr water + nog eens 10 ltr door de jongens tot drinkwater gefilterd moetaswater bij ons. Alles komt goed!

0 FacebookWhatsappTelegramEmail

Nick is vandaag jarig op een wel heel bijzondere plek. We overnachten in het Moyowosi Game Reserve. Dit is een jacht gebied waar jagers uitbmet name Noord Amerika naar toe vliegen om een Zebra of een Leeuw te schieten. Ze betalen hier heel veel geld voor.

We zijn hier per ongeluk terecht gekomen, maar het is eens wat anders dan Laser Gamen of Mac Donalds.

Nick geniet van de uit Nederland meegenomen chocolade pudding en de kadootjes.

0 FacebookWhatsappTelegramEmail

Nog vier dagen voor vertrek. Vrijdag nog genieten in onze tuin en 14 uur later ruiken en voelen we Afrika weer als we voor onze Land Rover in Entebbe zitten.

We hebben vorig jaar, na onze 4 maanden reis door midden Afrika, de Land Rover achtergelaten in Oeganda. Daarom is dat dit jaar ons beginpunt.

Omdat waarschijnlijk volgend jaar de afsluiting van 5 jaar reizen door Afrika wordt en we de auto vanaf Windhoek (Namibië) willen verschepen leek Angola voor dit jaar een goede eindbestemming. Dus in al ons enthousiasme begin januari de vliegtickets gekocht.

Normaal gesproken kopen we aangekomen bij een ander Afrikaans land, altijd ons visum aan de betreffende grens.  Twee maanden geleden hoorden we dat dat in Angola echt niet kan. Direct zijn we in contact getreden met het Angolese Consulaat in Rotterdam. Deze zij gelijk dat het vreemd is dat we als tourist naar Angola wilden en dat we minimaal euro 1.000,- aan betaalde hotel rekeningen moeten overleggen en dat we een uitnodiging van een organisatie uit Angola moeten hebben.
Daarop hebben we contact gezocht met de Nederlandse Ambassade in Angola. Het antwoord was gelijk een probleem. Want Angola valt voor ons af en dus moeten we vanaf een ander land terug.

 

Ambassade Angola

 


 

Wat hieraan vooraf ging

Omdat onze Land Rover toch echt op zijn laatste benen begint te lopen hebben we kort overwogen om dit jaar, of dit jaar in combinatie met volgend jaar, via een noordelijke route, naar huis te rijden.

Na een blik op de World Peace Index Map besloten we direct dat ons dat veel te riskant is.

wordpeaceindex

0 FacebookWhatsappTelegramEmail

De kerst en de jaarwisseling was een moment om over reizen in 2015 na te denken. Onze Laro staat in Oeganda en dat zal dus wel het startpunt worden deze zomer.

Net voor we Rwanda binnenreden zijn we vorig jaar de reizende familie uit Argentinië tegen gekomen. Helaas zat een ontmoeting er toen niet in, omdat zij drie dagen druk zouden zijn met film opnames met een Nederlandse filmcrew en wij weg wilden uit het toeristische deel van Tanzania.
Afgelopen week zagen we het resultaat van de filmopnames bij Floortjes, Het einde van de wereld.

Uitzending gemist: http://www.npo.nl/floortje-naar-het-einde-van-de-wereld/01-01-2015/BNN_101372383

Ze hebben een boek uitgebracht, getiteld Spark Your Dream, mooi om te lezen. Lees meer op Facebook: https://www.facebook.com/herman.zapp

 

 

0 FacebookWhatsappTelegramEmail
Translate »